Wachten...

En daar zit je dan. In de ambulance, met toeters en bellen op weg naar het ziekenhuis. Een uur van te voren had je nog een gezellig feestje en opeens draaide alles om. Iemand was ziek geworden, onwel. Er kwam geen reactie meer uit en buiten op het terras was sowieso niet de beste plek om te blijven. Niet bij 1 graad onder nul. Heel even dacht je nog dat je haar wel naar het hotel kon brengen maar dat bleek al snel niet mogelijk te zijn. Naar een arts dus...

Wachten duurt lang. Altijd. In dit geval op een taxi die niet kwam dus met een politieauto naar de EHBO post gereden. Toch fijn dat ze daar ook mee kunnen helpen. Daar bleek het allemaal niet echt beter te gaan dus door naar het ziekenhuis. Met de ambulance dus.
Midden in de nacht over een donkere snelweg met die blauwe lampen die de nacht verlichten. Een ritje van 20 minuten wat heel lang leek te duren.
Maar wachten duurt lang.

Aangekomen in het ziekenhuis ging het snel. Infuus, controles en hopen op een reactie. Die er nog steeds niet kwam. Onderkoeld, lage bloeddruk. Volgens de arts zou het allemaal wel goed komen. Dat heb ik eerder gehoord. Ik denk dat hij wel zag dat ik het er moeilijk mee had. Anders hielpen de tranen ook wel. De patient werd naar de kamer gereden en ik mocht er gelukkig bij blijven.
Een stoel werd naast het bed gezet en ik zette me neer. Slapen of wachten. Ik koos voor het laatste...

Rond 6:00 voelde ik me niet zo lekker. Ik liep de gang van het ziekenhuis op waar ik een verpleegkundige aansprak. Ik zei dat het niet zo goed met me ging en sloot mijn ogen. Toen ik ze weer open deed lag ik op de grond, met een paar verpleegkundigen boven me. Ik was buiten westen geraakt. Ik zou gevallen en opgevangen zijn maar mijn hoofd had de grond toch nog geraakt. Ik werd in een bed gelegd en heb daar 1,5 uur geslapen. Slapen is best een ideale manier van wachten.

Ondertussen was de patient ook wakker geworden. Naar omstandigheden ging het wel goed. Ze wist waar ze was maar bleek toch wel wat tijd kwijt te zijn. De arts zou zo langskomen en ik moest haar proberen wakker te houden. En iemand wakker houden die eigenlijk slapen wilt is best lastig. En het wachten begon weer.

Uiteindelijk kwam de arts. Alles bleek in orde te zijn dus de patient mocht naar huis. In dit geval het hotel want een paar uur slapen voordat de terugreis begon was zeker niet verkeerd. Gelukkig deed het hotel niet moeilijk. Eigenlijk hadden we de kamer om 11:00 moeten verlaten maar kwamen pas na die tijd binnen. We konden zonder extra kosten blijven en wat slapen en 's avonds bij vertrek de sleutels inleveren. Toch fijn dat niet iedereen altijd met geld bezig is.

In de avond weer vertrokken. Redelijk uitgerust en op weg naar huis. Een rit van 2 uur dus het wachten was eigenlijk weer begonnen... Alsof ik dat nog niet genoeg had gedaan de afgelopen uren.