Stervende zwaan...

In de 6 maanden dat ik mijn nieuwe baan heb ben ik al veel dingen tegen gekomen die niet echt leuk genoemd kunnen worden. En nee... ik heb zeker geen spijt van de carriere-switch maar soms komen er gewoon dingen die gewoon niet leuk zijn.
Vandaag was zo'n dag.

Mijn collega en ik werden door mensen aangesproken dat er een dode zwaan in de hoek van de bosjes lag, vlak bij het water. Uiteraard kan ook een dode zwaan niet blijven liggen dus zijn we meteen gaan kijken. En toen bleek dat de zwaan nog leefde, al was het maar een heel klein beetje...

Hij (of zij) kon zijn hals niet optillen en lag naast hem op de grond. Hij ademde nog wel zachtjes en ik kon zonder problemen bij hem komen. Ook aanraken en zachtjes aaien was geen probleem. Er was net genoeg kracht om zachtjes te ademen... meer niet.
Meteen de dierenambulance gebeld maar (uiteraard?) kreeg ik een bandje te horen. Er was niemand beschikbaar om de telefoon aan te nemen. Wat heb je dan aan een dierenambulance...?
Dan maar zelf een auto laten komen en de zwaan naar de dichtsbijzijnde dierenarts gebracht waar we gelukkig meteen geholpen werden.
De andere zwanen keken dit alles van een veilige afstand toe...

Helaas was de diagnose snel duidelijk: er was niks meer aan te doen.
De klachten leken op botulisme maar een infarct was ook goed mogelijk. Hoe dan ook, deze klachten konden niet meer verholpen worden en dan zit er nog maar 1 ding op: het beestje zo snel mogelijk uit zijn lijden verlossen. En dat deed de dierenarts dus ook.
Een spuitje en een paar seconden later was het voorbij. En die paar seconden duurden heel erg lang...

Achteraf bleek dat de zwaan sowieso niet meer te redden was, ook niet als de dierenambulance direct gekomen was. Dat scheelt iets voor mijn gevoel, maar het blijft belachelijk dat een dierenambulance niet 24/7 beschikbaar is.
Klopt het dus echt dat een dier veel minder waard is dan een mens...?
Misschien wil ik het antwoord helemaal niet weten.