The Wall - live in The GelreDome

En opeens leek 4 juni 2010 weer heel kort geleden, de dag dat ik heel veel moeite heb moeten doen om kaartjes te krijgen voor 'The Wall'. Maar vanavond was het dan zo ver!
Roger Waters zou in het GelreDome 'The Wall' gaan opvoeren... en ik mocht er bij zijn!

Samen met Geer en een aantal vrienden van hem zijn we om 18:00 vertrokken vanaf zijn huis. Allemaal samen in één taxibusje wat ons tot voor de ingang van de GelreDome zou brengen, en daar ook weer ophalen. Geen gedoe met parkeren en parkeergeld, perfect geregeld dus.

Na een korte reis kwamen we tegen 18:45 aan. Ruim op tijd want om 20:00 zou de show beginnen. Er stond op de site van het GelreDome dat iedereen wel op tijd moest komen want de show zou precies om 20:00 beginnen... wat dus bijna 20:30 werd. Maar goed...

Het was fantastisch! Iets anders kan ik er eigenlijk niet van zeggen.
Het geluid was super goed, en ik heb Roger wel eens slechter horen zingen. Er was helemaal niks op aan te merken op het geluid... alleen helaas wel iets op het zicht. Of eigenlijk... het zicht dat ik had. Niet veel dus...

Nu weet ik dat ik niet een van de grootste ben en met een groot videoscherm en volledige projectie op de muur heb ik best wel iets kunnen zien maar over het algemeen kon ik gewoon niet alles zien. En dat was toch wel een beetje jammer. Want naast de muziek krijgen ook je ogen genoeg te zien met de show en videoprojectie. En dat kwam bij mij dus niet altijd goed in beeld.
Maar... als ik mijn ogen dicht deed hoorde ik de muziek nog beter en was er eigenlijk niks aan de hand. De opnames van vanavond zal ik vast nog wel een keer kunnen zien maar het geluid kan ik thuis gewoon niet nabootsen.
Zouden de buren ook niet blij mee zijn denk ik.

Ik ben dus heel blij dat ik er bij kon zijn... dat was die kleine 80 euro toch wel waard. Al blijft het heel veel geld... zou dat nu echt niet goedkoper kunnen?

Op de terugreis hadden we een klein probleempje met het taxibusje: op een gegeven moment was het niet mogelijk om vooruit te rijden. Het busje stond echter op een helling te wachten bij het stoplicht en reed elke keer iets verder naar achteren. En dat is lastig als er tientallen concertgangers achter je staan die ook naar huis (en vooruit) willen. Gelukkig was het na een paar keer proberen opeens weer in orde en konden we voldaan weer naar huis. Benieuwd of en wanneer Pink Floyd zelf nog iets gaat doen... zou ook mooi zijn!